فرض کنین اون گوینده‌ی رادیویی که به ما می‌گفت: «سجاده‌نشینان کوی یار، سی‌ثانیه تا اذان صبح»، همزمان باید خودش هم سحری می‌خورد. مثلاً یه قابلمه برنج و خورشت جلوی خودش گذاشته بود و بین این شمارش معکوساش، سریع یه قاشق میذاشت تو دهنش.